Özel Sektörde Çalışanlar Kimlerdir? Hayatın İçinden Komik Bir Bakış
İzmir’de, sıcak bir yaz sabahı, kahvemi elime alıp bilgisayarımın başına geçtim. Günün ilk e-postası, eski bir arkadaşımın “Özel sektörde çalışanlar kimlerdir?” diye sormasıyla geldi. Tabii, soruyu okumamla birlikte gözlerimde beliren hafif bir korku bir arada. “Neden bu soruyu bana soruyor?” diye düşünürken, bir yandan da cevabın içinde gizli olan komik detayları hayal etmeye başladım.
Hadi gelin, bu soru üzerine kafa yoralım; ama işler fazla ciddi olmadan, çünkü özel sektörde çalışanlar hakkında konuşmak aslında tam bir komedi malzemesi!
1. Beni Takmayan Müdür: “Hadi Gidip Bir Toplantı Daha Yap!”
Özel sektörde çalışanları tanımlamak için en güzel yer sanırım toplantılar! Evet, o ünlü, “toplantı” kavramı. Hem de ne toplantı! Toplantıya katılmak için önceden bir takvim açıp, zamanınızı ayarlayıp, bir gün önce “Yarın 11:00’de toplantımız var” diye hatırlatmalar alıyorsunuz. Ama ne yazık ki, toplantıların asıl amacı, sabah saatlerinde alacağınız ‘verimli’ kahvaltıyı çoktan geçmiş olan, birkaç saatlik ‘vakit öldürme seansları’na dönüşüyor.
—
Ben: (İç sesim) “Acaba gerçekten ‘verimli’ olacak mı bu toplantı? Yoksa yine sadece başlıklar mı konuşulacak?”
Müdür: (Böyle bir toplantıdan sonra) “Hadi bakalım, bir sonrakine geçelim. Ha, bir şey daha… Evet, çok önemli: Herkesin işini düzgün yapması gerek.”
Ben: “Yani burada herkes kendi işini düzgün yapsa, biz hâlâ burada olmayız, değil mi?”
—
İşte özel sektörde çalışanlardan bir diğeri: “Müdürümüz, birkaç toplantıyı ve ‘geliştirme sürecini’ sabah dokuzda başlatmaya kararlı olan, fakat ‘gerçekten’ hiçbir şeyin bitmediği sürece asla masadan kalkmayan biri.”
2. Çalışan – Sürekli ‘Tebrik Ederim!’ Sözleriyle Bir Dizi Drama
Özel sektörde çalışırken en çok karşılaşılan bir diğer figür: Sürekli her şeyin iyi gittiğine inanan, ama işlerin aslında bir araya gelmediğini fark edemeyen çalışan tipi. Sanki her şeyin sorumluluğu ona yüklenmiş gibi davranıyor.
Mesela, az önce ‘tavsiye edilen’ o projeyi “tartışmadan önce” teslim ettiğinizde, size “Aferin” demekle kalmaz, “Harika iş çıkardın!” cümlesini de ekler. Ama sonra içinden şu cümleyi de geçirir: “Bu işi bitirebildiği için gerçekten tebrik ediyorum, ama neden sadece o görevle yetindi?”
Ben: (İç sesim) “Bunu yaparak kendimi gerçekten geliştiriyor muyum? Yoksa yalnızca benden beklenenin çok altında mı kalıyorum?”
—
Bir gün, o çok mükemmel projeyi teslim ettiğinizde, o harika ekip arkadaşınız gelip, sırtınızı sıvazlayıp “Harika iş çıkardın!” diyebilir. Ancak, içinde bir soru sorar: “Peki ya biz bu projeyi bir sonraki haftaya ertelesek, belki daha da güzel olur?”
Ama tabii, her şey iyidir çünkü “Özel sektörde çalışanlar” her an her şeyin mükemmel olmasını bekler. O yüzden de birbirlerine “Tebrikler!” dedikçe artan bir eğilimle, işlerin aslında pek de iç açıcı olmadığına inanır.
3. Sürekli İşini Geciktiren “Ekip Arkadaşı”
Bundan bahsetmesem olur mu? Hiç sanmıyorum. Evet, her özel sektörde çalışan birinin karşılaştığı kişi: ‘Son dakika işlerini yapan’ o ekip arkadaşı. Bir bakıyorsunuz, projenin teslimi için son gün gelmiş ama o kişi hâlâ:
Ekip Arkadaşı: “Yok, şu bir konuyu bir halledeceğim, ben de halledeceğim… Hah! Şimdi hallettim, bir tek şu detay kaldı.”
Tabii herkes bu süreçte sinirli, ama bu kişi hala özür dilemeden “Hallederim, rahat ol” diyebiliyor. Evet, bizim gibi insanlara “Hallederim!” demek kolay. Ama son anda yapacak, bitirecek, teslim edecek ama hiç yıpranmadan olacak ya, işte özel sektörde çalışanlar biraz da böyle!
—
Ben: (İç sesim) “Vallahi ben de aynı şeyi söylesem de yapamayacağım, ama en azından o kadar zamanım kaldı.”
4. Gelelim Bana: “Of, Bu Neden Hep Benim Üzerime Kalmıyor?”
Ve işte en komik kısmı! Evet, yine ben. Özel sektörde çalışan biri olarak, zaman zaman günün beşinci toplantısında fark ettiğim tek şey, hala kaybolan evrakları ve öğle yemeğinde “Ya ben ne yapıyorum?” diyen beni bulmak.
O kadar kararsızım ki! Sürekli içimde şu diyalog dönüp duruyor:
Ben: “Yani ben burada mesai mi yapıyorum? Yoksa kendi kendimi mi hüsrana uğratıyorum?”
—
Özel sektörde çalışanlar kimlerdir? Ah, işte herkes! Mücadele eden, hep ‘bir sonraki gün’ için çalışan, birileriyle yarışan, ama asla pes etmeyen insanlar. Sonunda bir bakıyorsunuz ki, sabahki o kahvaltı telaşınız, toplantılardaki ‘verimlilik’ meselesi ya da ‘o projeyi bitirdik’ diyerek patlayan patlayan gülüşmelerin arasındaki ciddiyet de her şeyin bir parçası.
Sonuçta bu hayat işte! Özel sektörde çalışan biriyseniz, iyi ya da kötü, siz de bu çarkın parçasısınız ve sanırım bir noktada tüm bu karmaşa o kadar eğlenceli ki, başka türlü olamazdı!